Κυκλοφοριακό στη Λεμεσό: Γιατί τα νέα λεωφορεία δεν αρκούν χωρίς αποκλειστικές λωρίδες

Μια καθαρή προειδοποίηση από την ΕΜΕΛ

Όταν οι πολίτες διαμαρτύρονται για το κυκλοφοριακό στη Λεμεσό, η συνήθης απάντηση των αρμοδίων περιορίζεται σε γενικές παραινέσεις και υποσχέσεις για μελλοντικά έργα. Η πρόσφατη τοποθέτηση του Γιώργου Κυριάκου, διευθύνοντος συμβούλου της ΕΜΕΛ, στο Lemesos TV έθεσε το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Η επισήμανσή του ότι η πόλη κοιμάται βαθιά την ώρα που το κυκλοφοριακό περνά από τη χρόνια συμφόρηση στην πλήρη στασιμότητα δεν αφήνει περιθώρια για εφησυχασμό.

Όταν η ίδια η εταιρεία που εκτελεί καθημερινά τα δρομολόγια κρούει τον κώδωνα του κινδύνου, το μήνυμα είναι σαφές. Η ΕΜΕΛ προχώρησε σε εκσυγχρονισμό του στόλου της με αθόρυβα, ηλεκτρικά λεωφορεία, όμως στην πράξη το μέσο προσκρούει σε ένα ανυπέρβλητο φυσικό εμπόδιο: ένα λεωφορείο χωρίς αποκλειστικό χώρο κίνησης καταλήγει εγκλωβισμένο στην ίδια ακριβώς ουρά με τα χιλιάδες ιδιωτικά αυτοκίνητα.

Το χρόνιο έλλειμμα προτεραιότητας στον δρόμο

Το βασικό πρόβλημα των δημόσιων μεταφορών στη Λεμεσό δεν είναι η έλλειψη στόλου, διαδρομών ή επικοινωνιακών εξαγγελιών. Είναι η άρνηση των αρμοδίων να παραχωρήσουν πραγματικό χώρο στο οδόστρωμα. Όταν ένα σύγχρονο λεωφορείο που μεταφέρει σαράντα ή πενήντα επιβάτες μένει ακίνητο πίσω από δεκάδες αυτοκίνητα με έναν μόνο επιβαίνοντα, η λειτουργία της δημόσιας συγκοινωνίας ακυρώνεται στην πράξη.

Τα δρομολόγια αποσυντονίζονται, οι χρόνοι διαδρομής γίνονται απρόβλεπτοι και το κόστος λειτουργίας αυξάνεται, καθώς απαιτούνται περισσότερα οχήματα και οδηγοί απλώς για να διατηρηθεί μια στοιχειώδης συχνότητα μέσα στο μποτιλιάρισμα. Ο πολίτης που περιμένει στη στάση χωρίς να γνωρίζει πότε θα φτάσει το λεωφορείο επιστρέφει αναπόφευκτα στη χρήση του αυτοκινήτου. Η δημόσια συγκοινωνία μπορεί να κερδίσει επιβάτες μόνο όταν προσφέρει μετρήσιμο πλεονέκτημα χρόνου και αξιοπιστίας. Και αυτό απαιτεί χώρο στον δρόμο, όχι απλώς ευχολόγια.

Ευφυή Συστήματα Μεταφορών και εξασφάλιση διαδρόμων

Για να μετατραπεί το λεωφορείο σε ελκυστική επιλογή για τους κατοίκους της Λεμεσού, απαιτούνται συγκεκριμένες αποφάσεις:

1. Συνεχείς λεωφορειολωρίδες σε βασικούς άξονες: Κεντρικοί δρόμοι όπως η Σπύρου Κυπριανού, η Νίκου Παττίχη και ο παραλιακός χρειάζονται διακριτές λωρίδες κίνησης λεωφορείων που δεν διακόπτονται απότομα πριν από τους κρίσιμους κόμβους.
2. Προτεραιότητα στη σηματοδότηση (Transit Signal Priority): Σύνδεση της τηλεματικής των λεωφορείων με τα φανάρια κυκλοφορίας μέσω συστημάτων ITS, ώστε το λεωφορείο να παίρνει άμεσα πράσινο κύμα και να μην χάνει χρόνο στις διασταυρώσεις.
3. Αυτοματοποιημένος έλεγχος των διαδρόμων: Χρήση καμερών και οχημάτων σάρωσης (scan-cars) για την αποτροπή της παράνομης στάθμευσης στις λωρίδες κίνησης των λεωφορείων, ώστε ο διάδρομος να παραμένει διαρκώς ανοικτός.

Ώρα για αποφάσεις και έργα στο πεδίο

Οι τοπικές αρχές και το Υπουργείο Μεταφορών συζητούν επί χρόνια σχέδια βιώσιμης κινητικότητας ενώ η κυκλοφορία στην πόλη επιδεινώνεται. Η ανανέωση του στόλου των λεωφορείων αποτελεί θετικό βήμα, αλλά το να περιμένουμε από τα λεωφορεία να δώσουν λύση χωρίς να τους δίνουμε χώρο να κινηθούν είναι ανεδαφικό.

Η Λεμεσός χρειάζεται πολιτική βούληση για να αποδώσει προτεραιότητα στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Εάν δεν χαραχθούν άμεσα λειτουργικοί διάδρομοι λεωφορείων και δεν εφαρμοστεί έξυπνη προτεραιότητα στα φανάρια, ακόμη και τα πιο σύγχρονα ηλεκτρικά λεωφορεία θα συνεχίσουν να περνούν τη μέρα τους ακινητοποιημένα στην κίνηση.