Η ήττα της Λεμεσού στο κυκλοφοριακό: Γιατί τα σύγχρονα λεωφορεία δεν αρκούν χωρίς προτεραιότητα στον δρόμο

Οι αριθμοί διαψεύδουν το άλλοθι της νοοτροπίας

Η συνέντευξη του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΜΕΛ, Γιώργου Κυριάκου, στον «Φιλελεύθερο» παρουσιάζει την πραγματική εικόνα του κυκλοφοριακού στη Λεμεσό με τη γλώσσα των αδιαμφισβήτητων δεδομένων. Κατά τους πρώτους εννέα μήνες του έτους, η επιβατική κίνηση στα λεωφορεία της πόλης εκτινάχθηκε από τα 4,36 εκατομμύρια στα 5,14 εκατομμύρια, καταγράφοντας καθαρή αύξηση σχεδόν 780.000 επιβατών, πιστοποιημένη από ανεξάρτητα συστήματα τηλεματικής.

Αυτό το άλμα καταρρίπτει οριστικά τη βολική θεωρία που αναπαράγουν διαρκώς οι τοπικοί άρχοντες, ότι δηλαδή ο Κύπριος είναι προσκολλημένος στο αυτοκίνητο και αρνείται από ιδιοτροπία να χρησιμοποιήσει τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Όταν σχεδόν οκτακόσιες χιλιάδες επιπλέον μετακινήσεις πραγματοποιούνται μέσα στο απόλυτο κυκλοφοριακό χάος, οι πολίτες αποδεικνύουν ότι στρέφονται στη δημόσια συγκοινωνία μόλις αυτή τους προσφέρει μια στοιχειώδη εξυπηρέτηση. Το πρόβλημα της πόλης δεν είναι η άρνηση των επιβατών. Είναι η άρνηση της πολιτείας να δώσει χώρο στα λεωφορεία για να κινηθούν.

Στόλος ευρωπαϊκών προδιαγραφών που κινείται με ρυθμό χελώνας

Η εικόνα που περιγράφει ο επικεφαλής του οργανισμού αποτυπώνει την κραυγαλέα αντίφαση του σχεδιασμού των μεταφορών. Η Λεμεσός διαθέτει έναν από τους πιο σύγχρονους και καθαρούς στόλους ηλεκτρικών λεωφορείων στην περιοχή, εξοπλισμένο με ψηφιακές εφαρμογές και πλήρη προσβασιμότητα. Παρόλα αυτά, αυτά τα σύγχρονα οχήματα αναγκάζονται να κινούνται με ρυθμούς χελώνας, κολλημένα στην ίδια ουρά με χιλιάδες ιδιωτικά αυτοκίνητα ενός επιβάτη.

Με τέσσερα έως πέντε μικροατυχήματα να παραλύουν καθημερινά τους δρόμους της πόλης, τα λεωφορεία χάνουν τα δρομολόγιά τους, η αξιοπιστία απέναντι στον επιβάτη δοκιμάζεται και οι οδηγοί εξαντλούνται. Η εταιρεία σπαταλά χιλιάδες ώρες οχημάτων μέσα στο μποτιλιάρισμα, ώρες που θα μπορούσαν να διπλασιάσουν τις συχνότητες στις ξεχασμένες συνοικίες. Το να επενδύονται εκατομμύρια σε τεχνολογία οχημάτων χωρίς να τους παραχωρείται αποκλειστικός χώρος στην άσφαλτο αποτελεί σπατάλη δημόσιου χρήματος. Ένα ηλεκτρικό λεωφορείο εγκλωβισμένο στην κίνηση δεν προσφέρει κανένα χρονικό πλεονέκτημα.

Το θέατρο του παραλόγου με τις λεωφορειολωρίδες

Πουθενά αλλού η διοικητική αδράνεια δεν είναι πιο εξόφθαλμη από ό,τι στον παραλιακό άξονα. Εκεί εκτελούνται καθημερινά 130 δρομολόγια ανά κατεύθυνση, με συχνότητα διέλευσης επτά έως δέκα λεπτών και μέσο όρο σχεδόν πενήντα επιβάτες ανά όχημα.

Ενώ η λεωφορειολωρίδα έχει σχεδιαστεί και βαφτεί στο οδόστρωμα βάσει του ΣΒΑΚ, παραμένει επισήμως ανενεργή. Στην πράξη λειτουργεί ως μια μόνιμη λωρίδα παράνομης στάθμευσης για οχήματα με αναμμένα αλάρμ, επειδή οι αρμόδιοι φορείς φοβούνται το πολιτικό κόστος και περιμένουν να συμφωνήσουν όλοι πριν εφαρμόσουν τον νόμο. Η αναμονή για καθολική συναίνεση σε τόσο σύνθετα συγκοινωνιακά ζητήματα ισοδυναμεί με συνειδητή απραξία. Ο δημόσιος χώρος σε βασικές λεωφόρους δεν μπορεί να θυσιάζεται για να αποθηκεύονται ιδιωτικά οχήματα έξω από καταστήματα.

Η ψευδαίσθηση του Βόρειου Παρακαμπτηρίου

Ο κύριος Κυριάκου αποδόμησε επίσης τη μόνιμη πολιτική επωδό για τον Βόρειο Παρακαμπτήριο. Σχεδιασμοί που ξεκίνησαν το 1983 δεν μπορούν να απαντήσουν στις ανάγκες μιας σύγχρονης μητρόπολης. Όταν χαράχθηκε ο υφιστάμενος αυτοκινητόδρομος, βόρεια ζούσαν είκοσι χιλιάδες άνθρωποι. Σήμερα ζουν πάνω από εκατόν είκοσι χιλιάδες.

Ο δρόμος έχει μετατραπεί σε μια βαριά εσωτερική λεωφόρο που διχοτομεί τη Λεμεσό σε δύο ξεχωριστές πόλεις. Οι πολίτες χρειάζονται συχνά μισή ώρα για να περάσουν έναν κυκλικό κόμβο στην Αγία Φύλα ή στον Άγιο Αθανάσιο, περιμένοντας σαν να περνούν σύνορα με διαβατήριο. Ένας νέος παρακαμπτήριος στα βόρεια μπορεί να απορροφήσει τα διερχόμενα φορτηγά μεταξύ επαρχιών, αλλά δεν θα προσφέρει καμία λύση στον πολίτη που θέλει να κατέβει από τις βόρειες γειτονιές προς το κέντρο, τα σχολεία και τα νοσοκομεία.

Η έξοδος από το κυκλοφοριακό τέλμα

Η Λεμεσός πληρώνει τις επιλογές είκοσι πέντε ετών που βασίστηκαν αποκλειστικά στη διευκόλυνση του ιδιωτικού αυτοκινήτου, φτάνοντας σήμερα στην απόλυτη κυκλοφοριακή ήττα.

Η αναστροφή αυτής της πορείας απαιτεί γενναίες αποφάσεις που δίνουν άμεση προτεραιότητα στη μαζική μετακίνηση:

Άμεση λειτουργία και αστυνόμευση της παραλιακής λεωφορειολωρίδας: Το Υπουργείο Μεταφορών και η Αστυνομία οφείλουν να θέσουν σε λειτουργία τη λωρίδα άμεσα, τοποθετώντας κάμερες και φυσικά διαχωριστικά ώστε τα λεωφορεία να κινούνται χωρίς εμπόδια.
Κάθετοι άξονες προτεραιότητας από τον βορρά προς τον νότο: Βασικές αρτηρίες όπως η Νίκου Παττίχη και η Αγίας Φυλάξεως χρειάζονται αποκλειστικές λωρίδες και προτεραιότητα στα φανάρια, συνδέοντας τις αποκομμένες βόρειες συνοικίες με το κέντρο.
Έξυπνα συστήματα σηματοδότησης (TSP): Σύνδεση της τηλεματικής των λεωφορείων με τα φανάρια κυκλοφορίας, ώστε το λεωφορείο να κερδίζει σταθερά πράσινο κύμα και να προσφέρει μετρήσιμο πλεονέκτημα χρόνου.

Όσο η πόλη αντιμετωπίζει τη δημόσια συγκοινωνία ως λύση δεύτερης κατηγορίας, το κυκλοφοριακό θα επιδεινώνεται. Η παραχώρηση πραγματικού χώρου στο λεωφορείο στο οδόστρωμα είναι ο μόνος δρόμος για να αναπνεύσει επιτέλους η Λεμεσός.

--- Βασισμένο στη συνέντευξη του Διευθύνοντος Συμβούλου της ΕΜΕΛ Γιώργου Κυριάκου στη δημοσιογράφο Ιωάννα Μάντζιηπα για τον [Φιλελεύθερο](https://www.philenews.com/kipros/koinonia/article/1786114/i-lemesos-echi-ittithi-sto-kikloforiako-i-poli-plironi-to-timima-ton-lanthasmenon-epilogon-25-chronon-posi-afxisi-epivaton-katagrafike-se-ennea-mines/).