Η αυταπάτη των λύσεων των έξι μηνών: Γιατί η Λεμεσός χρειάζεται πράξεις και όχι ουτοπικά τραμ

Το τέλος των προεκλογικών πυροτεχνημάτων

Η πρόσφατη συνέντευξη του τέως Δημάρχου Λεμεσού και πρώην Υπουργού Συγκοινωνιών και Έργων, Νίκου Νικολαΐδη, στο Lemesos TV έθεσε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Μιλώντας με τη γλώσσα της εμπειρίας, ξεκαθάρισε ότι όποιος υποστήριξε ή ισχυρίζεται ότι το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Λεμεσού μπορεί να λυθεί μέσα σε έξι μήνες, είτε κοροϊδεύει συνειδητά τους πολίτες είτε δεν κατανοεί το μέγεθος του προβλήματος.

Η τοποθέτηση αυτή αγγίζει τη βαθύτερη παθογένεια της δημόσιας διοίκησης στην Κύπρο: την παντελή έλλειψη θεσμικής συνέχειας. Κάθε φορά που αλλάζει μια δημοτική αρχή ή μια κυβέρνηση, οι προηγούμενες μελέτες απαξιώνονται, τα εγκεκριμένα σχέδια μπαίνουν στα συρτάρια και παραγγέλνονται νέες μελέτες απλώς για να κερδηθεί πολιτικός χρόνος. Αντί να χτίζουμε πάνω σε όσα έχουν ήδη σχεδιαστεί, κάθε νέα ηγεσία επιχειρεί να αποδομήσει ό,τι βρήκε. Το τίμημα αυτής της διαρκούς επανεκκίνησης το πληρώνουν καθημερινά οι χιλιάδες οδηγοί, εργαζόμενοι και μαθητές που παραμένουν εγκλωβισμένοι στις ουρές των αυτοκινήτων.

Η εγκατάλειψη του ΣΒΑΚ και το άλλοθι του τραμ

Η πολιτεία ξόδεψε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για να εκπονήσει το Σχέδιο Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας (ΣΒΑΚ) της Λεμεσού. Ένα σχέδιο ολοκληρωμένο, το οποίο προέβλεπε επενδύσεις 390 εκατομμυρίων ευρώ σε βάθος δεκαετίας με επίκεντρο την άμεση ενίσχυση των λεωφορείων, τη δημιουργία αποκλειστικών διαδρόμων κίνησης, την προτεραιότητα στα φανάρια και τη διαχείριση της στάθμευσης.

Αντί να εφαρμοστεί αυτό το σχέδιο, η συζήτηση μετατοπίστηκε σε φαραωνικά οράματα για τραμ 500 εκατομμυρίων ευρώ στον παραλιακό και στην Ακταία Οδό. Όπως υπογράμμισε ο κύριος Νικολαΐδης, το να σχεδιάζουμε ένα μέσο σταθερής τροχιάς για να εξυπηρετηθούν υπεραξίες γης ενάμισι δισεκατομμυρίου στις παραλιακές αναπτύξεις δεν προσφέρει καμία απολύτως λύση στον κάτοικο του Καψάλου, της Μέσα Γειτονιάς ή του Αγίου Ιωάννη.

Ακόμη χειρότερα, η κατασκευή τραμ στον παραλιακό άξονα απειλεί να κανιβαλίσει τη γραμμή 30. Η συγκεκριμένη γραμμή αποτελεί τη ραχοκοκαλιά των δημοσίων συγκοινωνιών, εξασφαλίζοντας τα έσοδα που επιτρέπουν τη λειτουργία των άγονων δρομολογίων στα ορεινά χωριά και των μαθητικών γραμμών που μεταφέρουν δώδεκα χιλιάδες παιδιά καθημερινά. Το να διαλύσουμε το μοναδικό επιτυχημένο σύστημα λεωφορείων για να φτιάξουμε έναν απομονωμένο παραλιακό σιδηρόδρομο συνιστά συγκοινωνιακό παραλογισμό.

Αποτυχία στα πιο απλά καθημερινά ζητήματα

Την ώρα που η τοπική ηγεσία αναλώνεται σε συζητήσεις για τρένα δεκαετιών, η πόλη αποτυγχάνει στα στοιχειώδη της καθημερινότητας:

1. Μόνιμα κατειλημμένες στάσεις: Οι κόλποι των στάσεων λεωφορείων είναι καθημερινά γεμάτοι από παράνομα παρκαρισμένα ιδιωτικά αυτοκίνητα. Τα λεωφορεία αναγκάζονται να σταματούν στη μέση του δρόμου για να αποβιβάσουν επιβάτες, προκαλώντας μποτιλιάρισμα και διαρκείς εντάσεις.
2. Μετακύλιση ευθυνών: Όταν οι πολίτες διαμαρτύρονται, η τροχαία της Αστυνομίας παραπέμπει στην τροχονομία του Δήμου και η τροχονομία πίσω στην τροχαία. Με μια δημοτική τροχονομία έντεκα μόλις ατόμων, η παράνομη στάθμευση στους δρόμους παραμένει ανεξέλεγκτη.
3. Ακατάλληλες υποδομές επιβατών: Οι πολίτες περιμένουν κάτω από τον ήλιο σε κατεστραμμένα ή ανύπαρκτα στέγαστρα, χωρίς βασικές ανέσεις και χωρίς πραγματική πληροφόρηση για τα δρομολόγια.

Μια πόλη που αδυνατεί να διατηρήσει μια στάση λεωφορείου ελεύθερη από αυτοκίνητα ή να προσφέρει ένα αξιοπρεπές στέγαστρο στον επιβάτη, δεν έχει την οργανωτική ικανότητα να κατασκευάσει και να λειτουργήσει σιδηροδρομικό δίκτυο.

Η πραγματική προτεραιότητα είναι η εφαρμογή του ΣΒΑΚ

Η επίλυση του κυκλοφοριακού στη Λεμεσό δεν απαιτεί νέα θεωρητικά σχέδια ούτε αναμονή για κονδύλια εκατοντάδων εκατομμυρίων. Απαιτεί πολιτική βούληση για να εφαρμοστούν όσα έχουν ήδη αποφασιστεί:

• Άμεση υλοποίηση των έργων του ΣΒΑΚ: Το Υπουργείο Μεταφορών και οι τοπικές αρχές οφείλουν να διαθέσουν τους απαραίτητους πόρους για να υλοποιήσουν το εγκεκριμένο σχέδιο, αντί να παραγγέλνουν συνεχώς νέες μελέτες.
• Πραγματική προτεραιότητα στα λεωφορεία: Οι χαραγμένες λεωφορειολωρίδες στον παραλιακό και στις κύριες αρτηρίες πρέπει να διαχωριστούν με φυσικά κράσπεδα και να αστυνομευθούν αυστηρά με κάμερες, προσφέροντας στο λεωφορείο το πλεονέκτημα ταχύτητας ενός τραμ πάνω στην άσφαλτο.
• Ολοκληρωμένη διαχείριση της στάθμευσης: Το νέο σύστημα Smart Parking πρέπει να αξιοποιηθεί ως εργαλείο διαχείρισης της κυκλοφορίας και όχι απλώς ως εισπρακτικός μηχανισμός, αποτρέποντας την κατάληψη των θέσεων στο κέντρο και κατευθύνοντας τους οδηγούς σε περιφερειακά Park and Ride.

Η Λεμεσός πρέπει να ξεφύγει από την παγίδα των εύκολων υποσχέσεων και της αποδόμησης των πάντων. Αυτό που χρειάζεται η πόλη δεν είναι άλλες διακηρύξεις για ουτοπικά τρένα, αλλά σοβαρότητα, συνέχεια στη διοίκηση και αποφασιστικότητα για να αποκτήσει επιτέλους γρήγορα, συχνά και αξιόπιστα λεωφορεία.

--- Βασισμένο στη συνέντευξη του τέως Δημάρχου Λεμεσού Νίκου Νικολαΐδη στο [Lemesos TV](https://youtu.be/iikLUjVNd3w).